پرنده هاي قفسي

پرنده اي كه تو يه قفس بزرگه هميشه احساس خوشبختي ميكنه، هميشه راضي از اينه كه قفس بزرگي داره، يا حداقل قفسش از مال بقيه پرنده ها بزرگ تره. ولي امان از روزي كه هوس پرواز كنه و بپره و بخوره به ديوار قفس، اون موقع ست كه نم نم افسرده ميشه و سر و كله خودشو خوني ميكنه.
حكايت ما هم همينه، هميشه توي قفس زندگي ميكنيم و حواسمون نيست. صبح كه بيدار ميشيم بايد از قفس خونه راه بيافتيم بريم به يه قفس ديگه كه تا شب براي يكي كار كنيم و آخر ماه يه پولي بذاره كف دستمون كه از گشنگي نميريم. عصر كه اجازه بيرون رفتن از محل كار رو داريم ميريم بيرون. گاهي مهموني ميريم و تو جاهاي تكراري آدماي تكراري ميبينيم و حرفاي تكراري ميزنيم و تموم. گاهي ميريم سينما، تو يه قفس بزرگ و فيلم ميبينيم، فيلمايي كه اجازه داريم و قسمتهايي كه اجازه داريم ببينيم رو ميبينيم. خونه هم كه بريم رسيديم به قفس خودمون، تازه بايد تا صبح تو قفس آغوش يكي باشيم كه...
ميريم مسافرت و ميرسيم به دريا، انگار كم كم داريم ميفهميم كجاييم، آخه دريايي در كار نيست، همش ديواره و ويلا. فقط بايد گردن رو به كار بندازي و اگه سوراخي پيدا شد دريا رو ببيني. ميزنيم به جاده و ميريم لا به لاي كوه ها تو گردنه ها، اون موقع ست كه ميخوريم به ديوار قفس، وقتي ميبينيم كنار جاده رو كاملا حصار كشي كردن، جايي كه هنوز چند كيلومتر تا مرز فاصله داره، روي كوه ها و ته دره ها. همه جا رو ديوار كشيدن تا يه وقت پرنده اي هوس پريدن نكنه.

اون خانوم های ته دسته هم سینه بزنید... آی قربون اون سینه هاتون برم!

امروز عاشورا، نوحه خون محل ما; اون خانوم های ته دسته هم سینه بزنید... آی قربون اون سینه هاتون برم!

اینکه خوب فقط یه سوتی بود و باعث خنده جمعیت شد. میخوام بگم نوحه خون یه آدم معمولی که فقط صدای قشنگی داره و میتونه خوب کپی کنه، خیلی هاشون حتی دو تا کتاب در مورد امام حسین هم نخوندن که دارن براش مرثیه میگن. مشکلی با این قضیه ندارم، مشکل من اینه که تو جامعه بیش از حد به این افراد اهمیت داده شده. مثلا اینکه کمتر هیئتی تو تهران پیدا میشه که یه قسمتی از برنامه اش سخنرانی یه روحانی باشه ولی چندین نفر میان و شروع میکنن شعر میخونن و مردم سینه میزنن.
این اشکال رو بگذارید کنار اشکالات دیگه* عزاداری مرسوم در ایران تا ببینید یا حسین یا حسین فقط ادعاست که به اندازه کافی داریم


* مثلا اینکه خیلی ها چند روز تو این هیئت و اون هیئت گریه میکنن و به سر و کله خودشون میزنن اما حتی یه ساعت در مورد راه و رسم و هدف امام حسین چیزی نمیشنوند.

کوشش آن حقگزاران یاد باد

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

مبتلا گشتم درین بند و بلا

کوشش آن حقگزاران یاد باد

امروز دلم گرفته بود و صبح رفتم بهشت زهرا تا سری به شهدا بزنم. خیلی لذت بخش بود، خاطرات گذشته رو زنده کرد برام. حس قشنگی بود مثلا وقتی سر قبر سهراب چند نفری نشسته بودیم، میدونستیم تنها نقطه مشترکمون چشمای خیسمون نیست.

خلاصه جاتون خالی بود، گاهی وقتا یه سری بهشون بزنید.

پ ن: توی راه تو مترو نشسته بودم که یه پسر بپه افغانی فالی رو بهم فروخت که شعر بالا توش بود، وسط جمعیت به گریه انداخت منو.

تیر اندازی با "کلت"، ویژه کارکنان

بعد از شایعاتی در مورد امکان ورود جریان مشایی به فاز نظامی، بقیه هم به فکر افتادن. از جمله سردار قالیباف، رییس جمهور آینده جمهوری اسلامی...

فیلتر کیلو چنده اصلا؟

هیچ کاری برای من به اندازه نوشتن وبلاگ لذت بخش نیست. حتما به همین دلیله که  نزدیک شش سال مشغول این کار بودم و بیشتر از ده وبلاگ با موضوعات مختلف داشتم و تو این مدت 4 وبلاگ فیلتر شده رو دستم مونده. آخرین وبلاگم همین "چپیسم" بود که خیلی بهش علاقه داشتم و تمام سعی ام این بود که چیزی ننویسم تا فیلتر نشه. تا اینکه بعد وقایع سال 88 بدون اینکه مطلبی نوشته باشم که خلاف قانون باشه فیلتر شدم. مثل همیشه سرد شدم و کارم رو ادامه ندادم.

چند وقت پیش به فکر افتادم دوباره وبلاگ نویسی کنم و مدتی دنبال اسم و آدرس بودم که با خودم گفتم تا کی قراره از این شاخه به اون شاخه بپرم؟ تازه فیلتر کیلو چنده اصلا؟ سه ساله فیسبوک فیلتره اما پر بازدید ترین سایت تو ایرانه و ...

این شد که تصمیم گرفتم همین "چپیسم" عزیزم رو بزرگش کنم تا دامادیش رو  ببینم. تا جایی هم که میتونم سیاسی نمینویسم(خیلی سخته) به دلایلی که میگم بعدا.